پروانه ات خواهم ماند

خودت باش !خودِ خودت...همانی که هرشب دور از همه...دور از هیاهو...دور از ازدحام نقابها...وقتی که تنهای تنهایی... همان دمی که آبی به صورتت میزنی...و در آینه ی مقابلت خیره در چشمانش نگاه میکنی!آریهمان باش!او...خود واقعی توست!صاحب چشمان توی آینه!بی هیچ نقابی!همان باش!...

عاقل نبودیم آنقدر عاقل نبودیم که بتوانیم حماقت کنیم. عقلمان نرسید که اینقدر آرزو نداشته باشیم. تا امروز دلمان نگیرد. کاش تکه ای از طرحِ گیاهی بودیم روی کاشی ها. لااقل کنارِ هم تصویرِ گُلی را کامل میکردیم. نه زنده بودیم ، نه مرده ی مرده...اما سرانجام، به زحمت از کنج دیوار، زیر سنگ، از زیر آسفالت روییدیم و لگدمال شدیم.آنقدر عاقل نبودیم، که بتوانیم احمق باشیم....