پروانه ات خواهم ماند

انگار دستام سرده سردنانگار چشمام شب تارنآسمون سیاه ابر پاره پارهشرشر بارون داره میبارهحالا رفتی و من تنها ترین تنهام رو زمینتنها خاطراتم تو بودی فقط همینحالا رفتی و من تنها ترین تنهامرو زمینتنها خاطراتم تو بودی فقط همین+++گفتی برو تنها بمونبا غصه ها همرا بموندیگه نمی تونم خسته خستمطلسم غم رو زدم شکستمداره چشمام ابر بارونرو گونه هام شده روونرفتی و رفتی تنها می مونمتا آخر عمر واست می خونمحالا رفتی و من تنهاترین تنهام رو زمینتنها خاطراتم تو بودی فقط همینحالا رفتی و من تنهاترین تنهامرو زمینتنها خاطراتم تو بودی فقط همین...

به یادتم هنوزماگر چه زود رفتیاگر چه بی تفاوت به هر چه بود رفتیبه یادتم هنوزم اگر چه پر کشیدیاگر چه تلخ اما به آرزوت رسیدی , به آرزوت رسیدیمنو همین یه عکست به هم علاقه داریمکه سالیانه ساله به درد هم دچاریمخودت که دیگه نیستی نبایدم بدونیعذاب غیر از این نیستکه چشم به راه بمونی روزنه ی امید ازکنار من سفر کردچه تلخه اینکه باید یه عمر بی تو سر کردهمیشه خاک سرده همیشه سرد بودهکنار هر دوایی همیشه درد بوده , همیشه درد بودهمنو همین یه عکست به هم علاقه داریمکه سالیانه ساله به درد هم دچاریمخودت که دیگه نیستی نبایدم بدونیعذاب غیر از این نیستکه چشم به راه بمونی...

خوشبختي يعني:قلبي رو نشكني.دلي رو نرنجوني.آبرويي رو نريزي.ديگرون از تو آسيب نبينن....

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید پروانه در آتش شد و اسرار عیان دیدعارف صفت روی تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا عکس رخ یار توان دیددیوانه منم، من که روم خانه به خانهعاقل به قوانین خرد راه تو پوید دیوانه برون از همه آئین تو جویدتا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید هر کس به بهانی صفت حمد تو گویدبلبل به غزل خوانی و قُمری به ترانهبیچاره بهایی که دلش زار غم توست هر چند که عاصی است ز خیل خدم توستامید وی از عاطفت دم به دم توست تقصیر “خیالی” به امید کرم توستیعنی که گنه را به از این نیست بهانه “شیخ بهایی”...