پروانه ات خواهم ماند

اگه از عشق میشه قصه نوشتمیشه از عشق تو گفتمیشه با ستاره های چشم تومغرب نو مشرق نو برپا کردمیشه از برق نگاتخورشید و خاکستر کردمیشه از گندمیای سر زلفتیه عالم شعر نوشتآرهاز عشق تو دیوونگی هم عالمیهآره از عشق تو مردن دارهمیشه از عشق تو مرد ودیگه از دست همه راحت شدمیشه از عشق تو مرد ودیگه از دست تو هم راحت شدآرهاز عشق تو دیوونگی هم عالمیهاگر از عشق میشه قصه نوشتمیشه از عشق تو گفت… ...

عاقل نبودیم آنقدر عاقل نبودیم که بتوانیم حماقت کنیم. عقلمان نرسید که اینقدر آرزو نداشته باشیم. تا امروز دلمان نگیرد. کاش تکه ای از طرحِ گیاهی بودیم روی کاشی ها. لااقل کنارِ هم تصویرِ گُلی را کامل میکردیم. نه زنده بودیم ، نه مرده ی مرده...اما سرانجام، به زحمت از کنج دیوار، زیر سنگ، از زیر آسفالت روییدیم و لگدمال شدیم.آنقدر عاقل نبودیم، که بتوانیم احمق باشیم....

یه روزی میاد که دیگه دلت برام نریزه که یادت نیاد تولد من چند پاییزه هر کدوم از ما کنار یکی دیگه خوشبخته چیزی که امروز باورش واسه هر دومون سخته یه روزی میاد سالی یبارم یاد هم نیاییم از گذشتمون جز فراموشی هیچ چیزی نخواییم از تو فکر ما خاطرات ما می تونه رد شه بدون اینکه حتی یه لحظه حالمون بد شه ♫♫♫ فکر نکردن به خاطراتمون رو بلد میشیم میبینیم همو از کنار هم ساده رد میشیم انگار نه انگار به من می گفتی بی تو نابودم انگار نه انگار یه روزگاری عاشقت بودم میبینیم همو اونم یه جا که غرق احساسیم با هرکی باشیم نباید بگیم همو میشناسیم برای اینکه حتی یه لحظه سمت هم نیا...

به یادتم هنوزماگر چه زود رفتیاگر چه بی تفاوت به هر چه بود رفتیبه یادتم هنوزم اگر چه پر کشیدیاگر چه تلخ اما به آرزوت رسیدی , به آرزوت رسیدیمنو همین یه عکست به هم علاقه داریمکه سالیانه ساله به درد هم دچاریمخودت که دیگه نیستی نبایدم بدونیعذاب غیر از این نیستکه چشم به راه بمونی روزنه ی امید ازکنار من سفر کردچه تلخه اینکه باید یه عمر بی تو سر کردهمیشه خاک سرده همیشه سرد بودهکنار هر دوایی همیشه درد بوده , همیشه درد بودهمنو همین یه عکست به هم علاقه داریمکه سالیانه ساله به درد هم دچاریمخودت که دیگه نیستی نبایدم بدونیعذاب غیر از این نیستکه چشم به راه بمونی...

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید پروانه در آتش شد و اسرار عیان دیدعارف صفت روی تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا عکس رخ یار توان دیددیوانه منم، من که روم خانه به خانهعاقل به قوانین خرد راه تو پوید دیوانه برون از همه آئین تو جویدتا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید هر کس به بهانی صفت حمد تو گویدبلبل به غزل خوانی و قُمری به ترانهبیچاره بهایی که دلش زار غم توست هر چند که عاصی است ز خیل خدم توستامید وی از عاطفت دم به دم توست تقصیر “خیالی” به امید کرم توستیعنی که گنه را به از این نیست بهانه “شیخ بهایی”...